پخش زنده

یاد بگیرید محکم بودن را.‌ قوی بودن را.‌ کوه و سنگ بودن را.. لازمتان میشود برای وقت هایی که آدم های زندگیتان دستشان میرود روی نقطه ضعفتان و دلتان را بند میکنند به نبودنشان.. یاد بگیرید که هیچ جای زندگی ‌جواب محبت هایتان چیزی نمیشود که شما میخواهید .. از من به شما نصیحت قوی بودن را یاد بگیرید برای تمام روزهایی که قرار است تنتان بلرزد از آدم هایی که قلبتان میلرزانند.. [فاطمه سلمانی]

_میتونی بیای پیشم؟ +اره حتمن میام یه سر _چقدر میتونی بمونی؟ + یه ساعت خوبه؟ _بیشتر +دو ساعت _ بیشتر +چند ساعت خب؟ _زیاد +میخوایم بریم سفر نکنه؟ _یجور سفر شاید باشه +چند روز؟ _بیشتر از چند روز +نکنه سفر دور دنیاست؟!! _بازم بیشتر! _خب بگو چه مدت آخه؟! +مثلن واسه یه عمر... [علی سلطانی]

آره، داشتم میگفتم "دلتنگی خیلی وحشیه .." مَکان و زمان نمیشناسه .. یهو وسطِ یه روزِ خوب یا یه روزِ شلوغ ،وسطِ بلبشوی یه دَعوا ، موقع رَد شُدن از خیابون ،تو پاساژ وسطِ خرید، تو صفِ نونوایی، وسطِ جشنِ فارغ‌التَحصيلی ، شبِ عید، میونِ شلوغیِ مترو ، سَر جلسه‌ی امتحان ، حتی وَسطِ وانفسای قیامت چنگ میزنه تو گلوت و تویی که مات و مبهوت تو چشاش نگاه میکنی و خُشکت میزنه .. حتّی به این فکر هم نمیکنی که این لامُروّت از کُجا پیداش شد .. فقط غرق میشی و غرق میشی .. چی میگفتم ..؟! آره داشتم میگفتم، "دلتنگی خیلی وحشیه .." [علیرضا مواساتی]

با بعضی‌ها حال آدم یک جوری می‌شود؛ یک جورِخوب! از آن خوب‌هایی که شبیه خوردن آب یخ وسط گرمای تابستان است، یا شاید هم شبیه خوردن گوجه سبز با نمک است که به تلخی هم نمی‌زند، شبیه قدم زدن در زیر باران! می‌دانی آدم خیالش یک جورِخاص راحت است، راحت از آن‌که خوبیشان هیچ‌وقت ته‌نشین نمی‌شود. این جور آدم‌ها شبیه فرش رنگ به رنگ نمی‌شوند، شبیه باران می‌مانند؛ همین قدر لطیف، همین قدر آرام، همانقدر دلنشین . [مهدیه صالحی]